– Oni zarobili, my jesteśmy stratni
– mówił Tomasz Grodzki, przedstawiając historię chorego, który przez kilka dni był leczony w kolejnych szpitalach, zanim trafił w ciężkim stanie do ośrodka specjalistycznego. Problemy finansowe placówek nie wynikają wyłącznie z wysokości środków przekazywanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Znaczenie ma również sposób rozliczania hospitalizacji.
„NFZ po prostu nie płaci”. Senator o wieloletnich kolejkach
Dyskusję rozpoczął senator Andrzej Kalata, który zwrócił uwagę na sytuację szpitali mających odpowiednie wyposażenie i dużą liczbę pacjentów, ale ograniczonych wysokością finansowania z NFZ.
– Szpitale mają tyle pacjentów i tylko jedna kwestia hamuje dostęp pacjenta do tego leczenia. Niepłacenie przez NFZ
– przekonywał.
Problemem są zbyt niskie plany finansowe w stosunku do rzeczywistego zapotrzebowania na świadczenia. W efekcie część placówek nie może przyjmować tylu chorych, ilu pozwalałyby ich możliwości organizacyjne.
Według senatora pacjentom wyznacza się terminy leczenia odległe nawet o dwa lub cztery lata.
Kalata przyznał, że w niektórych regionach, między innymi na Śląsku, funkcjonują blisko siebie oddziały o podobnym profilu, co może wymagać zmian organizacyjnych. Zastrzegł jednak, że nie można w ten sposób tłumaczyć sytuacji szpitali, które mają duże obłożenie i mogłyby udzielać większej liczby świadczeń. Tomasz Grodzki wskazywał, że mechanizmy finansowania szpitali mogą prowadzić również do innych problemów.
Tomasz Grodzki opisuje drogę pacjenta przez trzy szpitale
Senator przytoczył historię pacjenta z zapaleniem płuc w województwie zachodniopomorskim. Według jego relacji chory najpierw trafił do szpitala w Połczynie, gdzie aparat rentgenowski miał być niesprawny. Jak opowiadał Grodzki, pacjenta zbadano osłuchowo, podano mu pyralginę i pozostawiono na oddziale przez trzy dni. Senator zasugerował, że długość pobytu mogła mieć związek ze sposobem rozliczania hospitalizacji.
– Osłuchają go, słyszą jakieś tam trzaski, dadzą mu pyralginę i trzymają trzy dni, bo trzeba rachunek wystawić
– mówił.
Następnie chory miał zostać przewieziony do szpitala w Gryficach. Tam wykonano zdjęcie rentgenowskie, które wykazało zapalenie płuc. Według senatora lekarz miał zdecydować o wykonaniu rezonansu magnetycznego kręgosłupa, obejmującego trzy jego odcinki.
– Robią na wszelki wypadek razy trzy, czyli kręgosłup piersiowy, lędźwiowy i krzyżowy, żeby wystawić lepszy rachunek
– stwierdził.
W jego ocenie badania te mogły służyć zwiększeniu wartości rozliczenia świadczeń. Jednocześnie, jak relacjonował, stan chorego miał się pogarszać. Po sześciu lub siedmiu dniach od rozpoczęcia hospitalizacji pacjent trafił ostatecznie do szpitala w Zdunowie. Tam wykonano tomografię komputerową klatki piersiowej.
– Stwierdzamy, że płuca są białe, czyli jest chory. I leczymy go drogimi antybiotykami, wyciągamy za uszy do życia – opowiadał Grodzki.
„Rachunek do NFZ-u idzie taki sam”
Grodzki zwrócił szczególną uwagę na finansowy wymiar opisanej sytuacji. Jego zdaniem wcześniejsze placówki mogły rozliczyć hospitalizacje, podczas gdy szpital specjalistyczny poniósł wysokie koszty leczenia pacjenta w ciężkim stanie.
– Clou tego interesu jest takie, że rachunek do NFZ-u idzie taki sam, z tego małego szpitala, z tego średniego szpitala i z tego dużego
– mówił. – Oni zarobili, my jesteśmy stratni. Przytoczyłem tę historyjkę prawdziwą, nie dlatego, żeby krytykować, tylko żeby ci uświadomić, że to nie jest wszystko takie nieskomplikowane – zwrócił się do Kalaty.
„Jesteśmy niewolnikami procedur”. Apel o finansowanie efektów leczenia
Do problemu odniosła się również Agnieszka Gorgoń-Komor, wiceprzewodnicząca senackiej Komisji Zdrowia. Zwróciła uwagę, że szpitale próbują pokrywać niedobory finansowe przychodami z lepiej wycenianych świadczeń.
– Szpitale ratują się procedurami wysokospecjalistycznymi, dobrze płatnymi, żeby te dziury uzupełniać – mówiła.
W jej ocenie taki sposób finansowania wpływa nie tylko na organizację pracy placówek, ale również na sytuację lekarzy i pacjentów.
– Jesteśmy niewolnikami procedur. Zarówno lekarze, jak i pacjenci – stwierdziła.
Senator wskazała, że kierunkiem zmian powinno być większe powiązanie finansowania z rezultatami terapii, a nie wyłącznie z liczbą wykonanych świadczeń.
Czytaj też:
Szpitale tracą na leczeniu serca. Pacjenci płacą zdrowiem Czytaj też:
NFZ finansuje chorobę. „System trzeba odwrócić”