Sześć miesięcy po ogłoszeniu wybuchu epidemii Eboli we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga, sytuacja cały czas nie jest opanowana, a liczba zachorowań i zgonów rośnie w rekordowym tempie – alarmują władze kraju i organizacje zajmujące się zdrowiem.
Epidemia, wywołana przez rzadki szczep wirusa Bundibugyo, rozprzestrzenia się szybciej niż jakakolwiek inna odnotowana dotąd epidemia, co budzi poważny niepokój wśród przedstawicieli służb zdrowia publicznego.
Już ponad 5,5 tys. ofiar
Najnowsze oficjalne dane mówią, że od 15 maja, kiedy oficjalnie zaczęto mówić o epidemii, wirusem zaraziło się ponad 11 tys. osób, a ponad 5,5 zmarło.
Statystyki pokazują, że liczba zakażeń i zgonów rośnie dwa razy szybciej niż w pierwszych sześciu miesiącach największej w historii epidemii w Afryce Zachodniej, która miała miejsce w latach 2014–2016. Jak podaje Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), tamta epidemia dotknęła ponad 28 600 osób, a liczba ofiar śmiertelnych przekroczyła 11 tys. Zgony miały miejsce przede wszystkim w Gwinei, Liberii i Sierra Leone.
Kongo doświadczyło już wielu epidemii wirusa Ebola, ale żadna z nich nie miała takiej skali – podkreślają eksperci.
To już siedemnasty wybuch epidemii Eboli w tym kraju Afryki Środkowej, pod względem skali znacznie przewyższa epidemię z lat 2018–2020, dotychczas największą. Wtedy epidemia zakończyła się bilansem 3 481 zachorowań i 2 299 zgonów.
Najgorsza epidemia w historii
„Jeśli nie powstrzymamy tej epidemii teraz, będzie to najgorsza epidemia Eboli, z jaką kiedykolwiek mierzył się świat” – powiedział Jean Kaseya, dyrektor generalny Africa CDC (Afrykańskie Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom), agencji Unii Afrykańskiej zajmującej się zdrowiem publicznym.
„Ponad 80 proc. nowych przypadków pojawia się poza listami osób objętych nadzorem, a przeszło 65 proc. zgonów miało miejsce w społeczności, poza placówkami medycznymi” – dodał.
Przypadki zachorowań odnotowano w Afryce Wschodniej, Środkowej i Zachodniej, co oznacza, że jest to epidemia Eboli o najszerszym zasięgu geograficznym, z jaką kiedykolwiek mierzono się na tym kontynencie.
Trudne warunki pracy medyków
Mimo napływu pomocy z zagranicy, działania mające na celu opanowanie epidemii są utrudnione przez niedobory zasobów, brak bezpieczeństwa oraz słabą koordynację.
Tamtejsze media podkreślają, że pracownicy systemu ochrony zdrowia, pojazdy oraz zespoły monitorujące sytuację stają się celem ataków ze strony społeczności, które „nie ufają osobom z zewnątrz”.
Dyrektor generalny WHO, Tedros Adhanom Ghebreyesus, poinformował, że brak bezpieczeństwa jest jedną z największych przeszkód w prowadzeniu działań zaradczych.
Organizacja humanitarna Lekarze bez Granic alarmowała niedawno, że kluczowe zasoby i zaopatrzenie wciąż nie docierają do ognisk choroby znajdujących się poza pierwotnym epicentrum w prowincji Ituri. Z kolei rząd Konga oraz urzędnicy resortu zdrowia informują, że medycy i ratownicy rozpoczęli strajk, protestując przeciwko warunkom pracy i niewypłaconym pensjom – niektórzy z nich nie otrzymali wynagrodzenia od sierpnia.
Zdaniem szefa WHO te opóźnienia spowalniają działania ratownicze. Rząd Konga zapewnia, że pracuje nad rozwiązaniem problemu.
Według Africa CDC dotychczas zadeklarowano wparcie w wysokości 2,9 mld dolarów, jednak wypłacono mniej niż połowę tej kwoty. Agencja zaapelowała do darczyńców o ścisłą współpracę z Kinszasą, stolicą DRK, aby uniknąć marnotrawstwa środków wynikającego z powielania tych samych działań.
Czytaj też:
Przełom w walce z Ebolą? Obecna epidemia zabiła już ponad 700 osób Czytaj też:
Coraz więcej przypadków tropikalnej choroby w Europie, zmarło już 130 osób. „Najgorszy sezon w historii”
