Piąta uniwersalna definicja zawału serca
Prof. dr hab. Wojciech Wojakowski
Kierownik III Kliniki Kardiologii Górnośląskiego Centrum Medycznego Szpitala w Ochojcu
Klasyfikacja zawału serca na typy została zmieniona tak, aby lepiej odzwierciedlać mechanizm patofizjologiczny zawału, uwzględniać obraz kliniczny i wprowadzić unowocześnione kryteria diagnostyczne. Ma to znaczenie praktyczne, bo wpływa na ostateczne rozpoznanie, z jakim pacjent wychodzi ze szpitala, na sposób dalszego leczenia, powrót do pracy, a nawet kwestie ubezpieczeniowe. Dla naukowców badających epidemiologię zawału serca, prowadzących rejestry czy planujących badania kliniczne, ma to istotne znaczenie, bo wystąpienie zawału serca jest jednym z najważniejszych punktów końcowych badań klinicznych. Zamiast dotychczasowych pięciu zdefiniowano trzy podstawowe typy zawału serca:
1. Pierwotny – spowodowany patologią tętnic wieńcowych, najczęściej skrzepliną lub na przykład spontaniczną dysekcją tętnic wieńcowych.
2. Wtórny - wynikający z zaburzeń równowagi między zapotrzebowaniem na tlen a jego podażą, wywołany innym ostrym stanem.
3. Zawał serca będący powikłaniem zabiegów PCI lub CABG.
Diagnoza zawału serca nie powinna opierać się wyłącznie na oznaczeniach biomarkerów bez uwzględnienia kontekstu klinicznego, EKG, badań obrazowych.
Zwraca uwagę wprowadzenie specyficznych progów odcięcia troponin u kobiet i mężczyzn oraz wprowadzenie nowych kodów ICD-11 dla poszczególnych typów zawału serca. Dokument określa także kryteria rozpoznania przewlekłego uszkodzenia mięśnia sercowego jako utrwalone zwiększenie stężenia troponin sercowych spowodowane przewlekłą chorobą serca lub pozasercową, jeśli towarzyszy jej przebudowa mięśnia sercowego.
Czytaj też:
Na profilaktykę wydajemy 10 razy mniej niż Europa. Prof. Gierlotka: to trzeba zmienić Czytaj też:
Prof. Jacek Legutko: Prewencja i interwencja muszą iść razem